Ter nagedachtenis aan Rob Bieling
Een eerbetoon aan de oprichter van Mapcreator, een geweldige leider, vriend en mentor.
Rob Bieling is op 9 december 2021 onverwacht overleden, veel te vroeg weggerukt uit het leven van zijn geliefde vrouw Liesbeth en hun 4 kinderen.
Zijn nalatenschap leeft voort in alles wat bij Mapcreator wordt bereikt. Er gaat geen moment voorbij waarop we onze leider om naar op te kijken, onze vriend om mee te praten en onze tafelvoetbalmaat om mee te spelen niet missen.
Ga met ons mee terug in de tijd om samen onze dierbare collega te herinneren…
Op maandagochtend maakt het team zich klaar voor de week. Het bijpraten over het weekend verstomt langzaam wanneer er een paar klanken vanaf het “balkon” klinken. Rob heeft zijn gitaar gepakt en laat, verdiept in gedachten, zijn vingers dansen over die wat ontstemde, oude gitaar.
Je kon dan even bij hem gaan zitten en zijn gedachten horen over welk onderwerp dan ook, met een “koffie-thee” erbij (een van Robs typische drankjes: koffie zo verdund dat het bijna thee is), terwijl je genoot van zijn gezelschap en het uitzicht vanaf de 6e verdieping.
Heeft hij je al mee naar boven genomen? Als je nieuw was bij Mapcreator, was de kans groot dat hij je ook even meenam naar de 7e en 9e verdieping, waar de zusterbedrijven van Mapcreator zitten. Met een grote glimlach op zijn gezicht en zichtbaar trots in zijn ogen vertelde hij hoe het allemaal begon. Dan pakte hij een boek van wel duizend pagina’s dik, vol kaarten. Zodra hij het op tafel liet vallen, leek het stof er meteen vanaf te komen.
Als vroege digitale pionier, altijd met de nieuwste Apple-producten binnen handbereik, wist hij natuurlijk dat de autoatlassen die Falk maakte niet voor altijd zouden blijven bestaan. Met een visie op een nicheproduct, zijn vrienden en zakenpartners Peter en Martin aan zijn zijde en een team vol even fanatieke kaartenliefhebbers, maakten ze plannen om dé moderne mapping tool voor kranten te worden.
Doordat hij zelf vooropliep in de overgang van handmatig kaarten maken naar moderne digitalisering, herinnerde hij je er altijd aan hoe belangrijk het is om terug te kijken naar waar je vandaan komt, wat je hebt bereikt en geleerd, en tegelijk met enthousiasme vooruit te blijven kijken naar wat er nog komt.
Ik hoop dat het troost geeft om te weten dat Robs nalatenschap nog heel ver zal reiken. Zijn bijdragen aan de journalistiek en aan het helpen van journalisten om betere verhalen te vertellen hebben een blijvende impact gehad die nog lang door zal werken in de sector.
— Laurie Lawrence, American City Business Journals
Alleen honden hebben bazen, zei hij weleens als iemand hem zijn baas noemde. Toch was Rob wel degelijk een baas, in de allerbeste betekenis van het woord. Hij gaf oprecht veel om het team en was altijd geïnteresseerd in je persoonlijke en professionele ontwikkeling. Altijd een stap voor op jou (oké, soms was dat best irritant; zijn passen waren enorm!), maar zonder uitzondering bereid om te helpen en je te steunen.
“Bedankt dat je mijn rubber duck was!”
Hoe vaak heb je niet meegemaakt dat je alleen maar even een probleem aan iemand hoefde uit te leggen, en dat de oplossing zich tijdens het vertellen vanzelf aandiende? Welkom bij het rubberduckprincipe. Het kwam regelmatig voor dat Rob jou als zijn “rubber duck” gebruikte, en net zo graag was hij dat voor jou. Het maakte niet uit wanneer je hem belde: je trof hem op zijn zolderkantoor, onderweg naar de sportschool met zijn zoon, of in de auto, maar een goed gesprek kwam eigenlijk nooit ongelegen — met of zonder eenden.
Wat voor nieuwkomers misschien gek klinkt, werd binnen ons team al snel de standaard zodra iemand vastliep. De eend is inmiddels meer een figuurlijke metafoor geworden, maar als we ergens een rubber eendje zien, denken we toch meteen aan een heel bijzondere eend.
Robs verjaardag en het onvermijdelijke ouder worden waren niet bepaald zijn favoriete gespreksonderwerpen. Hij glipte zelfs weleens weg van etentjes met het bedrijf rond zijn verjaardag, puur om niet geconfronteerd te worden met het ongemakkelijke idee dat er weer een jaartje bij kwam.
Ondanks zijn karakteristieke gemopper begon hij uiteindelijk ook de voordelen in te zien van werk even loslaten en meer vrije tijd nemen. Hij was eigenlijk behoorlijk avontuurlijk, reisde graag en was niet bang voor de ijskoude Atlantische Oceaan of harde wind tijdens het kitesurfen — en natuurlijk hield hij zijn reizen bij en deelde hij tussenstops via Polarsteps. Als je samen een paar glazen had gedronken, vertelde hij je waarschijnlijk dat hij vroeger best naar de VS had willen verhuizen om daar op ontdekking te gaan. Maar samen met de liefde van zijn leven, Liesbeth, bleven ze waar hun wortels lagen: in het mooie Eindhoven. Wij hadden ons geen betere thuisbasis voor Mapcreator kunnen wensen.
Muziektip nodig? Dan moest je bij Rob zijn. De geweldige Nederlandse muziekscene sloot perfect aan op zijn grote liefde voor elektronische muziek.
Festivals? Rob was erbij. Hij wist niet alleen precies welke festivals in de buurt de moeite waard waren, hij ging er zelf ook heen om dat te bewijzen. Of ken jij iemand anders die 8 apparaten naast elkaar klaarzette om tickets voor Tomorrowland te bemachtigen?
We hebben hem zelfs zien zingen voor een bescheiden, door SND aangeschoten livepubliek in een karaokebar in Amsterdam na een geweldig eventweekend. Muziek brengt mensen samen, en dat leefde hij volop.
Hier is een playlist met een paar van Robs favoriete artiesten:
Naast kaarten, muziek en reizen had Rob nog een grote passie: een leven lang blijven leren. Hij luisterde podcasts, kon je uitgebreid bijpraten over het laatste nieuws en deelde zijn kennis en ervaring vooral graag met jongere generaties. Op kantoor zag je hem vaak diep over zijn Mac gebogen, volledig opgegaan in een probleem. Je kon soms gewoon even naast hem staan zonder dat hij het merkte. Maar als je hem nodig had, liet hij direct alles vallen om je te helpen.
Ter ere van hem wil Mapcreator doneren aan een stichting voor jonge professionals in Eindhoven, om hen te ondersteunen in hun loopbaan.
ZZZZZZSSSSSZZZZZSSS…. drones waren een van Robs favoriete speeltjes in zijn laatste jaren. Met plezier probeerde hij zijn nieuwste drone uit en maakte hij meteen samen met zijn zoon een testvlucht. Alleen waren zijn pleziermomenten soms iets minder leuk voor collega’s. Als je dacht te kunnen genieten van een rustige middag op kantoor, vergat je waarschijnlijk dat Robs testvluchten soms vlak naast je oor plaatsvonden.
ZZZ…
Hij had veel verschillende rollen. Ter plekke kon hij figuurlijk van pet wisselen als hij vond dat een probleem om een ander perspectief vroeg. Het liefst loste hij het dan op met een technische oplossing. Een techneut in hart en nieren, maar wel iemand die helder en begrijpelijk kon communiceren. Misschien waren programmeertalen wel zijn favoriet, en hij was trots op het steeds grotere aantal talen waarin hij code kon schrijven. Al zijn we nog steeds wat documentatie van hem tegoed — helemaal in zijn geest gaan we het gewoon zelf uitzoeken.
Rob laat grote schoenen achter om te vullen. Zowel letterlijk als figuurlijk.
Dit eerbetoon zou niet compleet zijn zonder Robs liefde voor voetbal te benoemen, in alle vormen. PSV-wedstrijden in het stadion, het team achterna naar uitwedstrijden, of hoe hij zijn Ajax-vrienden plaagde wanneer PSV voorstond!
En dan hoe meedogenloos hij kon scoren met tafelvoetbal, terwijl hij het maar moeilijk kon accepteren als hij zelf een bal niet tegenhield. Een kind had zijn oren moeten bedekken om zijn gevloek niet te horen… We horen zijn lach en zijn kreten nog steeds wanneer een wedstrijd echt spannend werd, en we zouden nog heel graag één potje met hem spelen.
Als we ergens een tafelvoetbaltafel zien, glimlachen we en denken we aan de beste tegenstander én teamspeler!
